7 Chapter

*Perspektywa Zayn'a*
-Halo ? Zuza ? Boze, co sie dzieje ? - krzyczalem.
Dostalem od niej dziwny telefon. Jedyne co slyszalem to jej krzyki i szum wody. Wybieglem z pokoju.
- Chlopcy ! pomocy ! - wolalem, niestety przybiegl tylko Niall. Powiedzialem mu o wszystkim. Zaczal plakac. Przytulilem go. Trzymajac w objeciach Horanka przypomnialem sobie o mojej randce z Zuzanna. Bylismy w McDonald's a potem na spacerze. Siedzielismy nad... nad rzeka !
- Niall ! Wiem ! Wiem ! Bierz samochod ! - wrzasnalem. Przyjaciel bez najmniejszych pytan wykonal moj rozkaz. Po chwili bylismy w garazu. Wsiadlem do samochodu. Niallsiedzial obok mnie, biedak mial lzy w oczach. Czuje ze takze sie zaraz rozkleje, ale musze byc silny. Zuza jest dla mnie tak wazna. Nikogo nigdy nie darzylem takim uczuciem. Jest najwazniejsza osoba w moim zyciu i nie pozwole aby stala sie jej krzywda! A jednak, jest 1 w nocy a moja dziewczyna jest sama w jakims lesie i w dodatku ktos ja zaatakowal ! To moja wina ! To przeze mnie - ta mysl krazyla mi po glowie.
- Niall, to przeze mnie ! - Krzyknalem. Jednak nie odpowiedzial. Nie zorientowalem sie, ze rozmawia z kims przez telefon ,wciaz placzac. Szkoda mi go, jest taki uczuciowy. Na szczescie ma nas, ma Dziewczyne. Ciagle o niej opowiada. Julia - najwspanialsza dziewczyna na swiecie. Opiekuje sie mna. Nigdy nie kochalem nikogo tak mocno ! - mowi.
- Zayn.. - uslyszalem jego glos - Zayn ! - Powtorzyl.
Ocknalem sie - Co ?
- Julka poszla, poszla jej szukac, szukac Zuzy - szepnal, jego oczy nadal byly podpuchniete.
- Dziekuje, nie wiem co bym bez was zrobil.
Dalej jechalismy w ciszy.

Dotarlismy na miejsce. Podbieglem do brzegu. Zuza ! Zuza ! Kochanie, gdzie jestes ?! - wolalem z nadzieja.
Juz nie moglem dluzej powstrzymac lez, pozwolilem swobodnie skapywac im na moja koszulke. Nie dbalem jednak o to, teraz chcialem tylko znalezc Zuzanne.
- Zayn ! Cicho ! Cos slyszalem ! - warknal nagle Irlandczyk.
- Zuza ? - zawolalismy chorem.
- Nie, to Ja, Julka  - otrzymalismy niezadowalajaca odpowiedz. No przynajmniej ja, kiedy Niall ja zobaczyl od razu poczul sie lepiej - zadzwolilam po katerke.
- Dobrze, chodzmy jej szukac - odrzeklem i szybszym krikiem ruszylem dalej.
Julka zaobaczyla na twarzy chlopaka lzy, otarla je, przytulila sie do Niallera i pocalowala go w czolo szepczac ze wszystko bedzie dobrze. To wspaniala dziewczyna, nie dziwie sie ze Horan tak ja kocha, a Zuza mowi o niej BSF < Best Sis Fever > .

*40 minut pozniej*

Ambulans jeszcze nie dotarl. Szukamy jej cala wiecznosc. Zaczynam juz tracic nadzieje, ze Zuza sie znajdzie. Przemierzajac po raz wtorny brzeg rzeki natknalem sie na cos> Z pewnoscia nie bylo to zwierze.
- Julka Niall !! - wolalem - szybko ! To ona !
To byla Zuzanna ! Nareszcie ! Julka ponownie zadzwonila po karetke. Pod wplywem emocji nawrzeszczala na nich, ze sa nieodpowiedzialni, ze jej przyjaciolka moze umrzec. Nie dziwie sie jej. Sam zareagowalbym podobnie. Rozplakala sie. Teraz wszyscy sie niepokoilismy. Sanitariusze zjawili sie natychmiast.
- Dluzej sie nie dalo !? Ona moze kurwa umrzec ! - krzyczala - jebana sluzba zdrowia. ! - Rzucila sie na jednego z nich. Z braku sil opadla na ziemie. Niall podbiegl do niej.
- Spokojnie kochanie, wszystko bedzie w porzadku - przytulil ja.
W tym czasie Zuzanna zostala polozona na noszach. Caly czas trzymalem ja za reke. Zapytalem czy moge pojechac z nimi. Odpowiedzieli mi, ze nie jestem nikim z rodziny.No tak, rodzina ! Trzeba powiadomic jej rodzicow. Dowiedzialem sie do jakiego szpitala wioza moja ukochana, a nastepnie pojechalismy do domu Zuzi. Po otrzymanej wiadomosci wsiedli w samochod i podarzyli za nami.

*Szpital*
Lekarz nie pozwolil mi wejsc. Wpuscil jedynie rodzicow. Siedze na korytarzu juz dobre 3 godziny. Nie wiem co z Zuza, strasznie sie boje. Chlopcy sa ze mna, jednak nie mam ochoty z nikim rozawiac. Niall  odwiozl Julke do domu aby sie przespala i zosta z nia. Powinni zjawic sie tu rano.
- Zayn, chcesz cos z bufetu ? - cisze przerwal Lou.
- Nie mam ochoty  - powiedzialem nieodrywajac wzroku od podlogi. Teraz nawet ona jest ciekawsza niz jakiekolwiek sensowne zajecie.
- Chodz, nie jadles nic caly dzien - zachecal mnie. To prawda, nic nie jadlem, ale teraz nie czuje potrzeby wlozenia czegos do ust < prosze bez skojazen xd >. Jedyne czego chce, to byc przy Zuzannie.
- Nie chce, spierdalajcie ! - warknalem.
Na prawde nie chcialem tego powiedziec. To bylo pod wplkywem emocji. Wstalem i wybieglem z budynku. odpalilem papierosa. To daje mi w jakis sposob ulge. Usiadlem ja szpitalnych schodach. Siedzialem tam, czekajac az ochlone i bede w stanie przeprosic Loui'ego.  Zaluje tego co sie stalo, nie chce stracic przyjaciol. Oni sa dla mnie wazni, sa jak rodzina. Postanowilem wrocic do srodka.
 - Sluchajcie chlopcy, ja, bardzo was przepraszam - zaczalem - nie chcialem tego powiedziec - spojrzalem na Tommo. Byl smutny, opieral swoja glowe o ranie Harry'ego. Podeszlem do niego i przytulilem. Przepraszam - szepalem mu do ucha. Od razu na jego twarzy zagoscil usmiech. Ucieszylem sie. Usiadlem na swoim miejscu. Nagle z pokoju wyszedl pan Maciek.
- Zayn, tak ?- podszedl do mnie. Kiwnalem glowa na wznak.
- Sluchaj, Zuzanna, Ona.... - niedokonczyl bo z sali wybiegla jego zona.

_____________________________
Muahahahaaahah :D Jestem Zuaaaa xD
Przepraszam za bledy, nie mam polskich liter :( Nie mam juz sily ich poprawiac :(

Jesli pod tym rozdzialem nie pojawi sie minimum 6 komentarzy to zawieszam bloga do odwołania !
#IhopeYouLikeIt